Een ‘perfect storm’ in mobiliteitsland tekent zich af

Ga er maar aan staan: iedere werknemer een persoonlijk mobiliteitsaanbod op maat geven die tegelijkertijd recht doet aan de (duurzame) doelstellingen van de werkgever. En dat alles het liefst kostenneutraal. “Dat wordt draaien aan heel veel knoppen”, aldus Ananda Groag, afgelopen donderdag tijdens de Fleet Lounge. Toch probeerde zij het, en schetste daarbij de komst van de ‘perfect storm’ in mobiliteitsland.

Talrijk zijn de toekomstschetsen van ‘mobiliteitsgoeroes’ die allemaal uiteindelijk een walhalla schetsen van autonoom, elektrische rijdende voertuigen waarin we ons werkend, slapend of etend verplaatsen. Niets van dat bij Ananda Groag, mobiliteitsexpert en eigenaar van Reframe. Haar verhaal was vooral praktisch van aard. Wat kan je als werkgever nu, anno 2019, doen om je mobiliteitsbeleid ‘future proof’ te maken? Of er nu duurzaamheidsdoelstellingen aan ten grondslag liggen, kosten moeten worden bespaard, flexibilisering moet worden aangebracht, aan overheidsregelingen moet worden voldoen of dat er een aantrekkelijk arbeidsvoorwaardenpakket inclusief mobiliteit moet komen.

De mogelijkheden voor al die ‘uitdagingen’ zijn talrijk, hield Groag haar gehoor voor. Of je nu begint met het zetten van kleine of grote stappen. Waarbij elektrische auto’s zeker niet de heilige graal is, waarschuwde ze alvast. Integendeel; elektrische mobiliteit schept voor bedrijven op andere vlakken juist weer problemen. “Ik noem alleen al laadpaalklevers… een term die ik opmerkelijk vaak tegenkom de laatste tijd bij organisaties die ook veel bezoekers ontvangen”, aldus Groag.

Never, nooit!

Aandacht voor gedragsverandering bij werknemers en leaserijders wordt wat haar betreft onderschat. Een ander mobiliteitsbeleid, bijvoorbeeld als er een mobiliteitsbudget of deelauto’s worden ingevoerd, leidt altijd tot reacties op de werkvloer. Groag: “Grofweg kan je vier groepen definiëren: werknemers die uitroepen: eindelijk! Dan een groep die het interessant vindt en het wil uitproberen, dan de groep die de hakken in het zand zet (never, nooit!) vervolgens de kilometervreters voor wie de zakenauto een must is. Die laatste groep uitgezonderd, stel ik altijd: echte vrijheid is keuzevrijheid! Voor mij is bijvoorbeeld géén auto hebben vrijheid. Ik heb immers 50.000 deelauto’s van waaruit ik kan kiezen. En natuurlijk de e-bike en OV. Overigens hoeft die weerstand bij veranderingen niet alleen bij het leasevolk vandaan te komen. Er kan ook interne weerstand zijn, bijvoorbeeld bij de afdeling Finance en OR. Groag kreeg daarover na afloop veel vragen van de verzamelde mobiliteitsmanagers in de zaal. Het blijkt een onderwerp dat leeft.

Dat een nieuw, modern mobiliteitsbeleid geen eenheidsworst mag worden, moge duidelijk zijn. Afhankelijk van de uitgangspunten van het bedrijf (duurzaamheid, vitaliteit, aantrekkelijk werkgeverschap, tekort aan parkeerplaatsen ed) kan een mobiliteitsmanager kiezen voor diverse mogelijkheden. “Bijvoorbeeld een mobiliteitsmenu door de werkgever gefaciliteerd met daarin bijvoorbeeld leaseauto’s, een raamcontract voor private lease, poolauto’s, een e-bike vloot en een carpooloplossing. Je kan het ook ‘geregeld uitbesteden’ door bijvoorbeeld een mobiliteitskaart te introduceren. Dan zit je wel vast aan het aanbod van de betreffende mobiliteitskaart. Of je laat alles los: laat iedere werknemer het maar zelf uitzoeken. Op dat laatste heb je dus totaal geen sturing en is bovendien fiscaal ongunstig”, aldus Groag.

Mixing & matching

Drukte tijdens een van de kennistafels tijdens de Fleet Lounge

Maar je hebt tegenwoordig een brede waaier van mobiliteitsproducten die allemaal hun nut kunnen hebben. Groag verwijst naar Rijkswaterstaat die onlangs de bestaande (lease) vloot gele kentekens heeft voorzien van de deel-technologie van Greenwheels zodat de auto’s gemakkelijk deelbaar worden. Eenzelfde voertuigdeel- en beheertechniek voor fleetowners biedt Vecore. Mixing & matching noemt Groag als er diverse aanbieders van mobiliteitsproducten aan elkaar worden geregen. Waarbij zij nadrukkelijk ook de leasefiets wil noemen als optie, vooral voor het woon-werkverkeer. Groag: “Dan kan je nog kiezen of je een open systeem wilt voor bijvoorbeeld deelauto’s of fietsen, of dat je het exclusief wilt. Waarom niet een systeem opzetten met buur-bedrijven op hetzelfde bedrijventerrein? Zolang je maar commitment krijgt van alle partijen, dan kan dat succes opleveren.”

Die commitment is overigens essentieel, benadrukt Groag. Want zomaar ergens deelauto’s neerzetten en wachten op klanten, werkt niet. “Zo is eerder Audi Shared Fleet op de Zuidas in Amsterdam gestopt. De commitment van bedrijven bleek er niet te zijn.”

Wel de lusten, niet de lasten

Aan het eind van haar betoog kreeg Groag veel vragen of dat er al aanbieders op de markt zijn die alles kunnen aanbieden én faciliteren. Het willen uitbesteden van alle ‘sores’ klinkt aantrekkelijk voor menig fleetowner. Groag noemt daarbij het voorbeeld van Amber, dat niet alleen deelauto’s levert maar mobiliteit garandeert voor werknemers. Echte Mobility as a Service (MaaS)-modellen zijn echter nog in de maak. Groag adviseert in eerste instantie: ga praten met de leasemaatschappij. Hoewel ook zij weet dat veel leasemaatschappijen hun verdienmodel nog bijna volledig op de auto hebben geënt. Maar daar komt verandering in. “Dat moet ook wel, de voortekenen voor een ‘perfect storm’ in mobiliteitsland zijn aanwezig. Files, luchtvervuiling, de oprukkende auto in de openbare ruimte, de verstedelijking… de wereld is zichtbaar aan het veranderen. En dat gaat best snel. Bedenk ook dat inmiddels bijna de helft van de grote autofabrikanten investeert in alternatieven voor autobezit. Het credo wordt ‘toegang tot’ in plaats van bezit. Ofwel: wel de lusten, niet de lasten.”

Tegen de 100 fleet- & mobiliteitsmanagers kwamen af op de Fleet Lounge afgelopen 19 september

 

Bron: TrendsinAutoleasing.nl

Blijf op de hoogte! Meld u aan voor onze nieuwsbrief:

Sponsors